LayerZero to protokół komunikacji między łańcuchami. Umożliwia aplikacjom przesyłanie danych między blockchainami i wybór sposobu weryfikacji komunikatów. DVN-y odpowiadają za weryfikację, a Executory automatyzują dostarczenie na łańcuchu docelowym. Transfery tokenów to jedno z zastosowań tych komunikatów; kontrakt odbiorczy określa, jakie działanie nastąpi dalej.
Ciekawa jest różnica między „komunikat dotarł” a „aplikacja powinna na niego zareagować”. Zrozumienie tej różnicy znacznie ułatwia interpretację paneli mostów, standardów tokenów i deklaracji dotyczących bezpieczeństwa.
Prześledź pojedynczy komunikat
Wyobraź sobie aplikację na łańcuchu A, która prosi odpowiednik na łańcuchu B o zarejestrowanie działania. Aplikacja źródłowa tworzy ładunek opisujący żądanie. Przesyła go przez lokalny endpoint LayerZero i wybraną bibliotekę komunikatów.
Usługi weryfikacyjne sprawdzają zdarzenie na łańcuchu źródłowym zgodnie z regułami skonfigurowanymi przez aplikację. Gdy wymagania po stronie łańcucha docelowego zostaną spełnione, komunikat może przejść do etapu dostarczenia. Transakcja na łańcuchu docelowym wywołuje aplikację odbiorczą, która określa znaczenie ładunku i podejmowane działanie. Architektura protokołu LayerZero.
Komunikat może zatem przechodzić przez kilka stanów. Wysłanie na łańcuchu źródłowym, weryfikacja na docelowym i pomyślne wykonanie przez aplikację to różne etapy. Panel pokazujący pierwszy z nich nie dowodzi, że nastąpił ostatni.
To rozdzielenie pomaga też diagnozować opóźnienia. Brak weryfikacji kieruje uwagę na zdarzenie źródłowe, potwierdzenia lub konfigurację weryfikatora. Zweryfikowany komunikat, którego wywołanie aplikacji się nie powiodło, wskazuje na wykonanie po stronie łańcucha docelowego i logikę aplikacji.
Komunikat międzyłańcuchowy ma dwie odrębne bramki
Weryfikacja potwierdza, że komunikat może zostać zaakceptowany. Dostarczenie wykonuje wywołanie na łańcuchu docelowym.
Komunikat czeka na wymagane poświadczenia.
Weryfikacja może być zakończona, podczas gdy wywołanie aplikacji nadal wymaga naprawy.
Endpointy to lokalne połączenie
Endpoint to interfejs LayerZero w łańcuchu, działający w określonej sieci. Aplikacje używają go do wysyłania i odbierania komunikatów protokołu. Biblioteki komunikatów określają reguły weryfikacji dla danej ścieżki. Wdrożone kontrakty LayerZero.
Endpoint nie daje dowolnej aplikacji uprawnień do kontrolowania twojego kontraktu. Aplikacja musi określić, któremu zdalnemu odpowiednikowi ufa. Jeśli oczekujesz komunikatu od własnego wdrożenia na innym łańcuchu, niepowiązany kontrakt nie powinien móc się pod niego podszyć.
Dla użytkownika oznacza to dwa osobne sprawdzenia. Czy protokół rozpoznaje komunikat w ramach wybranej konfiguracji? Czy aplikacja odbiorcza akceptuje właściwego zdalnego nadawcę? Projekt transferu musi spełniać oba warunki.
Dla zespołu projektowego oznacza to również odpowiedzialność administracyjną. Ktoś może konfigurować lub zmieniać peerów i trasę. Bezpieczeństwo tych uprawnień ma znaczenie obok kodu przetwarzającego zwykłe transfery. Dokumentacja techniczna OApp.
DVN-y sprawdzają; Executory dostarczają
LayerZero nazywa swoje usługi weryfikacyjne Decentralized Verifier Networks, czyli DVN-ami. Aplikacja może wymagać wskazanych DVN-ów i określić próg dla opcjonalnej grupy. Te wybory określają, jakie poświadczenia musi otrzymać łańcuch docelowy, zanim zaakceptuje komunikat. Warstwa bezpieczeństwa DVN.
Executory odpowiadają za dostarczenie po weryfikacji. Organizują transakcję na łańcuchu docelowym i zasoby gazu. Protokół obsługuje też bezuprawnieniowe wykonanie zweryfikowanych komunikatów, więc automatyczne dostarczenie nie jest jedyną możliwą ścieżką. Dokumentacja Executorów.
Podział ten oznacza różne konsekwencje awarii. Problem z dostarczeniem może pozostawić prawidłowy komunikat w oczekiwaniu. Awaria weryfikacji jest poważniejsza, jeśli prowadzi do zaakceptowania fałszywego komunikatu. Błąd odbiorcy może sprawić, że prawidłowy komunikat wywoła niewłaściwe działanie aplikacji.
Lista dostawców nie rozstrzyga wszystkich kwestii bezpieczeństwa. Liczy się sposób wykorzystania ich przez aplikację, niezależność ich infrastruktury i to, kto może zmienić konfigurację. Nasz artykuł o DVN-ach i Executorach szczegółowo omawia dostępne wybory.
Dlaczego transfer tokena jest komunikatem
Załóżmy, że token ma zostać przeniesiony z łańcucha A na łańcuch B bez tworzenia dodatkowego salda, którym można rozporządzać. Kontrakt źródłowy może usunąć przenoszoną kwotę z obiegu i wysłać komunikat opisujący, jaką wartość należy przypisać na łańcuchu docelowym.
Łańcuch docelowy nie sprawdza bezpośrednio portfela użytkownika na innym łańcuchu. Działa na podstawie zaakceptowanego komunikatu od zaufanego odpowiednika. Kontrakty tokena definiują operacje obciążenia i uznania salda powiązane z tym komunikatem.
Standard LayerZero Omnichain Fungible Token, czyli OFT, dostarcza wzorzec takiej księgowości. Zależnie od projektu tokena wdrożenia mogą wykorzystywać spalanie i mintowanie albo mechanizmy oparte na blokadzie. Wyjaśnienie standardu OFT.
Dlatego kontrola podaży i weryfikacja komunikatów są ściśle powiązane. Sfałszowane polecenie uznania tokenów może zagrozić księgowaniu aktywa. Nieprawidłowo skonfigurowany peer może też umożliwić niewłaściwemu nadawcy dostęp do wrażliwej operacji. Wyjaśnienie OFT prześledzi tę zależność na przykładzie transferu.
Tokeny RWA podlegają dodatkowym regułom emitenta
Tokenizowany papier wartościowy może podlegać ograniczeniom transferu niezależnie od reguł międzyłańcuchowych. Przeniesienie go do innej sieci nie znosi wymogów dotyczących kwalifikacji inwestorów, kontroli emitenta ani warunków wykupu.
Most papierów wartościowych Ondo to konkretny przykład wykorzystania komunikatów przy produkcie RWA. W komunikacie o uruchomieniu opisano transfer tokenizowanych akcji i ETF-ów między Ethereum i BNB Chain przez infrastrukturę opracowaną z LayerZero. Sam produkt bazowy nadal ma własne warunki prawne i operacyjne. Komunikat o moście Ondo.
Emitent musi dopilnować, by most zachowywał zamierzone uprawnienia posiadaczy i zasady podaży w poszczególnych wdrożeniach. Inwestor powinien znać związek tokena docelowego z nabytą wierzytelnością. Sama znajoma nazwa giełdowa na innym łańcuchu nie jest wystarczającym dowodem.
Dlatego deklarację „obsługiwane w wielu łańcuchach” należy interpretować ostrożnie. Może ona oznaczać zasięg protokołu, wdrożone kontrakty aktywów lub aktywne trasy. Liczba obsługiwanych sieci nie mówi, ilu użytkowników przenosi konkretny token funduszu ani jakie opłaty generują te transfery.
Wysłanie nie sprawia, że każde działanie jest atomowe
Operacje międzyłańcuchowe odbywają się w odrębnych systemach. Transakcja źródłowa może się powieść, zanim zakończy się działanie na łańcuchu docelowym. Aplikacje muszą obsłużyć czas pomiędzy tymi etapami i możliwość późniejszego niepowodzenia wywołania.
Rozważ transfer, po którym następuje wpłata na rynek pożyczkowy. Otrzymanie tokena i zdeponowanie go to odrębne wyniki. Rynek może odrzucić wpłatę, bo jest wstrzymany, osiągnął limit lub odbiorca nie spełnia kryteriów. Interfejs powinien wyjaśniać, który etap się zakończył i jaka czynność naprawcza pozostaje do wykonania.
Dla użytkownika identyfikator transakcji i status na łańcuchu docelowym są bardziej przydatne niż wielokrotne klikanie przycisku transferu. Deweloper musi zadbać, by ponowienia zachowywały zamierzone działanie bez podwójnego uznania salda lub przetworzenia operacji. Zachowanie kontraktu odbiorczego jest częścią niezawodności produktu.
Śledź osobno transfer i wpłatę. W przeciwnym razie użytkownik, który widzi nieudaną wpłatę, może powtórzyć transfer, który już się udał.
Adopcja LayerZero i ekonomika ZRO
Aplikacja może korzystać z LayerZero, nie zamieniając każdego przeniesionego dolara w przychód z tokena. Wartość transferu, opłaty za weryfikację, opłaty za dostarczenie i ekonomika powiązana z ZRO mierzą różne rzeczy.
Aktualizacja cennika LayerZero wyraźnie rozdziela opłatę produktową OFT Stargate i opłatę Executorów Labs od kontrolowanego przez zarządzanie przełącznika opłaty protokołowej. Ogranicza też nową opłatę Stargate do transferów realizowanych przez tę aplikację. Aktualizacja cen.
Analizując ZRO, zapytaj, która trasa wygenerowała opłatę i co dzieje się z uzyskanymi środkami. Nasze porównanie mechanizmów przechwytywania wartości tokena rozdziela te modele. Zero i ATLAS dotyczą innej części architektury i wiążą się z własnymi pytaniami o wdrożenie i ekonomię.
Wybierając infrastrukturę, przejdź do porównania LayerZero i Chainlink CCIP. Przydatne zestawienie zaczyna się od aktywa, trasy i wymagań bezpieczeństwa, których rzeczywiście potrzebuje twoja aplikacja.